czterdziestka bis czyli jak żyć aby przeżyć

Czy mężczyznom jest dziś trudniej, czy łatwiej? Moim zdaniem trudniej. Już nie ma prostych zasad: ja poluję, Ty pieczesz mamuta. Ja zasiadam w radzie plemienia, Ty rodzisz dzieci. Ja mam Was kilka, Ty należysz tylko do mnie. Diabli wzięli tamte proste reguły. Co nie oznacza na przykład, że już się nie poluje. Owszem poluje się. Ale obok innych mężczyzn trzeba polować z kobietami, w radzie zasiadać z kobietami, a potem nie można usiąść i patrzeć w ognisko. Trzeba pomóc zająć się dziećmi, ogarnąć bałagan po oprawianiu mamuta, zaś wieczorem myśleć już nie tylko o swojej przyjemności, ale także o przyjemności partnerki, dodajmy jednej. Reszta zabroniona. System nie sankcjonuje. Chyba że jesteś muzułmaninem i masz kasę. Albo jesteś outsiderem i na systemie Ci nie zależy. Wbrew pozorom jednak mężczyznom na systemie zależy. Inaczej po co mieliby się żenić? Oczywiście nie jest tak, że mężczyźni nie widzą, że na tym nowym trochę też się zyskuje: kontakt z własnym potomstwem niedany ich ojcom i dziadom, poczucie że daje się kobiecie prawdziwą rozkosz. Z drugiej jednak strony trzeba zrezygnować z władzy, z tego, co mężczyźni kochają najbardziej na świecie: z własnego ego. A to nie jest łatwe.

Czy kobietom jest dzisiaj łatwiej, czy trudniej? Trochę tak, trochę tak. Już nie trzeba się bać, że jak on odejdzie albo umrze to ja i moje dzieci zginiemy. Sama umiem polować, umiem zasiąść w radzie. Już nie muszę ukrywać w łóżku, że mi dobrze i że to ważne. Z dugiej strony lata ewolucji spowodowały, że w glowie i tak mam zakodowane, że bez niego jestem niepełna, nieskończona. Że bez dziecka też jestem niepełna i nieskończona. Że właściwie w oczach wielu mężczyzn dalej są tylko dziwki i dziewice, te ostatnie przekształcone w matrony. Więc i trudniej i łatwiej.

Nie da się oszukiwać natury, ale chyba nie można jej też bezwolnie ulegać. Może po prostu trzeba walczyć, choć niekoniecznie między sobą.